Αφιερώματα xoreytis.gr

  • Η χρήση του ταψιού ως ηχητικού μουσικού αντικειμένου στον Δωδεκανησιακό χώρο αποτελεί μια άγνωστη σε πολλούς πρακτική και εντοπίζεται στα νησιά Ρόδο (ταψί), Σύμη (σινί), και Κω (λιγγέρι) και συνδέεται με πράξεις που αφορούν τον γάμο (Ρόδος), τις απόκριες (Ρόδο, Κω) και τον κουκκουμά (Σύμη). Σε όλες τις περιπτώσεις χρησιμοποιείται
  • Αποκριάτικο έθιμο από το νησί της Κώ. Η κοκκάλα κατασκευασμένη όπως μας περιγράφει και ο Κώος λαογράφος Νικόλαος Ζάρακας, από οστό κεφαλής γαϊδάρου, έβγαινε στους δρόμους των χωριών της Κώ τις μέρες των Αποκριών, κυρίως την τελευταία εβδομάδα, την Τυρινή, για να φοβερίσει (με βάση μαρτυρίες) μικρούς και μεγάλους έτσι
  • Ίσως πρόκειται για το πλέον “προχωρημένο” έθιμο της Αποκριάς, που μπορεί να μας κάνει να κοκκινίσουμε από πουριτανισμό και αμηχανία αν είμαστε σεμνότυφοι και συντηρητικοί ή να μας κάνει να ξεκαρδιστούμε στα γέλια και να διασκεδάσουμε με την καρδιά μας, αν είμαστε άνετοι με τις σόκιν καταστάσεις. Αυτό είναι το έθιμο του “Μπουρανί“, που
  • Το χαρακτηριστικό της Κοζανίτικης αποκριάς είναι οι Φανοί.  Είναι φωτιές που ανάβουν στης γειτονιές της πόλης και γύρω τους στήνεται ένα γλέντι με χορό και προπαντός τραγούδι. Οι φανοί της Κοζάνης στηρίζονται στην αυθόρμητη συμμετοχή των κατοίκων της, αυτοί τον ετοιμάζουν και αυτοί πρωτοστατούν στο γλέντι με τα παραδοσιακά αποκριάτικα τραγούδια τα λεγόμενα
  • Οι θρύλοι για τα «στοιχειά» έχουν μεγάλη διάδοση στην περιοχή της Άμφισσας. Λέγεται πως τα «στοιχειά» αποτελούν ψυχές σκοτωμένων ανθρώπων ή ζώων που τριγυρίζουν στην περιοχή. Το σπουδαιότερο στοιχειό που είναι συνδεδεμένο με την παράδοση είναι το στοιχειό της «Χάρμαινας».   Τότε που τα παραμύθια ήτανε ακόμα αλήθεια, ζούσε στην
  • Ιδιαίτερα …θορυβώδης είναι η αποκριά στο Δίστομο με το πανάρχαιο διονυσιακό έθιμο των «Κουδουναραίων» με αυτοσχέδια δρώμενα, τραγούδι και φυσικά άφθονη επίκαιρη και καυτή σάτιρα! Οι τραγόμορφοι Κουδουναραίοι είναι ένα παλιό έθιμο (30 αιώνων) της περιοχής του Διστόμου Βοιωτίας που έχει διονυσιακές ρίζες και συνίσταται στην περιφορά ανθρώπων – νέοι και τελευταία και νέες- ντυμένων με
  • Στο Γαλαξίδι, την Καθαρή Δευτέρα παίζουν «αλευροπόλεμο». Αυτό το έθιμο διατηρείται από το 1801. Εκείνα τα χρόνια, παρόλο που το Γαλαξίδι τελούσε υπό την τουρκική κατοχή, όλοι οι κάτοικοι περίμεναν τις Αποκριές για να διασκεδάσουν και να χορέψουν σε κύκλους. Ένας κύκλος για τις γυναίκες, ένας για τους άντρες. Φορούσαν
  • Ένα παλιό αποκριάτικο έθιμο της Νότιας Εύβοιας είναι το έθιμο του «Μακαρούνα». Σύμφωνα με την  παράδοση ο «Μακαρούνας» ήταν ένας άντρας με πολύ ανεπτυγμένη σεξουαλική δράση που προφανώς οφείλονταν σε ανάλογες ικανότητες. Δεν άφηνε καμία γυναίκα παραπονεμένη. Όλες είχαν περάσει από τα χέρια του. Ανύπαντρες, παντρεμένες, χήρες και ζωντοχήρες, νέες,
  • ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΟΥ ΕΘΙΜΟΥ Βρισκόμαστε στον Μεσαίωνα.  Ήταν τότε που η Βυζαντινή Αυτοκρατορία είχε υποστείλει τους «Αετούς» της και η Γαληνότατη Αυτοκρατορία της Βενετίας και της Γένοβας, αν και κυρίαρχες πολλών παράκτιων περιοχών της Ελλάδας και νησιών, αδυνατούσαν να τις προφυλάξουν από τις επιθέσεις των πειρατών που λυμαίνονταν τα παράλια. Οι
  • H Σόφκα ήταν παραδοσιακός χορός του χωριού Γρίβα Γουμένισσας του Νομού Κιλκίς. Η Γρίβα είναι  χωριό του Δήμου Παιονίας, στην ομώνυμη επαρχία, του Nομού Κιλκίς της Κεντρικής Μακεδονίας. Είναι κτισμένη στους πρόποδες της ανατολικής πλαγιάς του όρους Πάικο, με το ξακουστό Δάσος των Καστανιών σε υψόμετρο 470 μ. Βρίσκεται 70 χιλιόμετρα βορειοδυτικά από την πρωτεύουσα
  • Η φλογέρα, το καβάλι, η γκάιντα και το νταούλι.  Το κανονάκι, το ούτι, ο ταμπουράς και η πολίτικη λύρα. Η νησιώτικη ζυγιά, το βιολί και το λαούτο, μερικές φορές  και το σαντούρι. Νταιρέδες (μεγάλα ντέφια), τουμπερλέκια, ταραμπούκα και μασιές με ζίλια. Η ζυγιά της στεριανής Ελλάδας,  ο ζουρνάς και το
  • Έθιμο του Δωδεκαημέρου (Χριστούγεννα έως Θεοφάνια) με χορευτική, θεατρική και μουσική ομάδα σε παράλληλη δράση, προερχόμενο από την ορεινή Τραπεζούντα, που επιβιώνει σε οκτώ χωριά του Νομού Κοζάνης (Τετράλοφος, Άγιος Δημήτριος, Αλωνάκια, Σκήτη, Πρωτοχώρι, Κομνηνά, Ασβεστόπετρα, Καρυοχώρι). Το έθιμο εγγράφηκε: – στο Εθνικό Ευρετήριο Άυλης Πολιτιστικής Κληρονομιάς το 2013. – στον