Γιώτα Πανταζή – Η φωνή του Θεάτρου Δόρας Στράτου

19 Οκτωβρίου 2017 · Leave a Comment Like

Είναι η μελωδικότητα της φωνής της.

Είναι η αξιοπρέπεια, η στωικότητα και η ζεστασιά της.

Είναι το συναίσθημα…

Ισως αν ξαναγράφονταν τα έργα των αρχαίων τραγικών ποιητών, η Γιώτα Πανταζή θα είχε ρόλο πρωταγωνίστριας, αφού το κομπολόι της ζωής της μετρά κεχριμπαρένιες αλλά και κατάμαυρες χάντρες…

Η ακούραστη φωνή του Θεάτρου Δόρας Στράτου, η Γιώτα Πανταζή.  Γεννήθηκε στη Νέα Ιωνία Βόλου. Παρ’ ότι σπούδασε κλασικό τραγούδι στο Ωδείο Αθηνών με δασκάλα τη Μαρίκα Καλφοπούλου και ήταν καλλίφωνη, αναγκάστηκε να επιβιώσει σε πιο λαϊκούς δρόμους, αφού, όπως λέει, «το κλασικό τραγούδι δεν είχε μεγάλη τύχη στην Ελλάδα».

Ένα παραπάνω εμπόδιο στη ζωή της, που όταν αναζητούσε δουλειά και όχι μόνο, όφειλε να πείσει ότι μπορεί να επιβιώσει στο πάλκο, χωρίς να βλέπει.

Κι αυτό, διότι στα 16 της χρόνια, η λιγοστή όρασή της ανήκε οριστικά στο παρελθόν, λόγω συγγενούς γλαυκώματος. Έχοντας σπουδάσει στη Σχολή Τυφλών στην Καλλιθέα με τη μέθοδο Μπράιγ, προχώρησε στο τραγούδι στο Ωδείο Αθηνών, χάρη στην κόρη ενός εφοπλιστή, που την άκουσε και θέλησε να τη βοηθήσει, και στους μετέπειτα κουμπάρους της, αφού η οικογένειά της δεν είχε την οικονομική δυνατότητα.



Λίγα χρόνια αργότερα παντρεύτηκε κι έγινε μάνα δύο αγοριών.

«Οταν γέννησα το πρώτο μου παιδί ζήτησα από την προϊσταμένη να μου δείξει τι να κάνω. Τότε τα μωρά τα είχαμε ακόμη με τις φασκιές. Υπήρχε και μια γειτόνισσα, Πόντια, η Έλλη, στο Αιγάλεω, όπου έμενα -καλή της ώρα, όπου και να’ ναι- η οποία με βοήθησε. Τα παιδιά μου τα θήλασα, τα τάιζα μόνη μου, σε σημείο ν’ αναρωτιέται ο πεθερός μου πώς τα ταΐζω χωρίς να τα λερώνω», λέει.

Εξαιτίας των δυσκολιών που αντιμετώπιζε με τον γάμο της και για να μεγαλώσει τα παιδιά της, άρχισε να εμφανίζεται σε νυχτερινά μαγαζιά. «Άλλες τις έπαιρναν για το κορμί τους, εμένα για τη φωνή».

Χήρα με δύο παιδιά.

Στα τριάντα της έμεινε χήρα με δύο πιτσιρίκια. «Υπήρξε διάστημα που έκανα τρεις δουλειές», λέει. Τη βοηθούσαν, όπως μπορούσαν, η αδερφή της και συνάδελφοι στην Εθνική Τράπεζα. «Ώσπου ένα βράδυ ένας μουσικός, ο Αλέκος Τζούμας, που έπαιζε κιθάρα στις ταβέρνες όπου δούλευα και βιολί στα μπαλέτα της Δόρας Στράτου, μου λέει “δεν έρχεσαι κι εσύ στο θέατρο;”»

Πολλές φορές τον απέφυγε. «Ντρεπόμουν, γιατί φοβόμουν μη με απορρίψουν. Όπου πήγαινα για δουλειά, ρωτούσαν τι μπορεί να κάνει αυτή; Αλλά, ευτυχώς, όταν μ’ άκουγαν να τραγουδάω, άλλαζαν γνώμη…».

Η προσωρινή πρόσληψη από τον Γιώργο Μαυρόπουλο -μέχρι πρότινος καλλιτεχνικό διευθυντή του θεάτρου- επισημοποιήθηκε, λίγες ημέρες αργότερα, όταν την άκουσε η αείμνηστη Δόρα Στράτου. «Μου έσφιξε το χέρι και μου είπε “θα ήθελα να έρθεις και εσύ εδώ“».

Τα χρόνια κύλησαν κι εκείνη τα πρωινά δούλευε ως τηλεφωνήτρια στην Εθνική Τράπεζα και τα βράδια τραγουδούσε στο θέατρο ή και σε συνεστιάσεις συλλόγων, ώσπου η ζωή της διασταυρώθηκε γι’ άλλη μία φορά με τη μοίρα. Λύγισε, όταν έχασε τον πρωτότοκο γιο της σε τροχαίο δυστύχημα.

Η πιο δύσκολη στιγμή της στο θέατρο ήταν αναμφίβολα όταν ξεκίνησε να τραγουδήσει μετά τον χαμό του. Ο Γιώργος ο Μαυρόπουλος πάλι την ταρακούνησε. Της είπε «τι θα κάνεις τώρα, στο θέατρο σε χρειαζόμαστε…». Κι έτσι ξεκίνησε πάλι να κάνει αυτό που ξέρει, να δίνει χαρά στον κόσμο. «Πήγαινα στο καμαρίνι κι έκλαιγα. Αλλά δεν ήθελα να με λυπούνται. Έχω από ‘κείνον έναν εγγονό, που του μοιάζει και πηγαίνει πια στην Γ’ Λυκείου. Και τώρα έχω και δύο εγγόνια κι από τον δεύτερό μου γιο», λέει, προσπαθώντας να κρύψει τη συγκίνησή της.



Εκτοτε, κάθε καλοκαίρι βρίσκεται στο πάλκο μαζί με συναδέλφους μουσικούς και χορευτές. Μάλιστα έχουν εκδοθεί δύο CD με τραγούδια της, ένα με δημοτικά κι ένα με ρεμπέτικα.

Συναισθηματικά δεμένη με το θέατρο ελληνικών χορών, επισημαίνει ότι χρειάζεται αλλαγές κυρίως «σε τεχνικά ζητήματα, αλλά δεν μπορεί και δεν πρέπει να κλείσει, αφού είναι μοναδικό στο είδος του».

Η ίδια μοιράζεται τα καθημερινά με τη φίλη της Δήμητρα αλλά και με τον τωρινό σύντροφό της. Και παρ’ όλο που, όπως λέει, η ιστορία με τον γιο της «δεν ξεπερνιέται, η ζωή πάει μπροστά…»

H ακούραστη φωνή του Θεάτρου, έχει συντροφεύσει χιλιάδες συλλόγους και χορευτικά πάνω στο σανίδι του ιστορικού θεάτρου. Η φωνή της αξεπέραστη και μοναδική. 

Σε ευχαριστούμε Γιώτα Πανταζή !





Άρθρο – Συνέντευξη στην Ελευθεροτυπία 24/08/2010

http://www.enet.gr/?i=news.el.article&id=195852


 

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

one + one =