Στην πονεμένη αλησμόνητη Ίμβρο, είχαν κι εκεί τα δικά τους πανηγύρια.
 
Βασικά τους πανηγύρια ήταν το Κουρμπάνι στις 15 Αυγούστου και η Κουρκούτα της οποίας την αναβίωση πραγματοποιήσαμε στη Θέρμη Θεσσαλονίκης τον Σεπτέμβριο. Με φόβο λοιπόν να μη μας βρέξει έζησα εγώ. 
 
Στο εκκλησάκι του Αγίου Τρύφωνα στη θέρμη, σε ένα αλσύλλιο. Το παραδοσιακό πανηγύρι γινόταν πάντα σε εξωτερικούς χώρους δίχως τραπέζια, αλλά με στρωμένα τραπεζομάντηλα κάτω στο έδαφος. Ο καθένας έφερνε κάτι από το σπίτι του ώστε να προσφέρει την καλύτερη δυνατή φιλοξενία στον κόσμο και παράλληλα ετοίμαζαν από τις 06:00 το πρωί καζάνια όπου  έβραζαν την κουρκούτα. Στην αναβίωση υπάρχουν τραπέζια.
 
Τί είναι η κουρκούτα ? Έβραζαν γίδες κι αφού τις μαλάκωναν πολύ καλά και νοστίμιζε το ζουμί, το περνούσαν από σήτα να καθαρίσει και έβραζαν τελευταία στιγμή μέσα σε αυτό πλιγούρι. 
Μετά την θεία λειτουργία ξεκινούσε το φαγοπότι και το γλέντι. Στην αναβίωση του που έζησα εγώ στη Θέρμη Θεσσαλονίκης και είχα την τιμή να συμμετέχω τόσο χορωδιακά, όσο και χορευτικά, έκανε την λειτουργία στο εκκλησάκι του Αγίου Τρύφωνα ο Μητροπολίτης Μιλήτου Κος Απόστολος και έπειτα ξεκίνησαν οι χορωδίες , τα τραγούδια και τα χορευτικά, και έπειτα όλος ο κόσμος συμμετείχε μέχρι το απόγευμα. Μοιράστηκε σε μικρό χρονικό διάστημα η κουρκούτα που ήταν… Πεντανόστιμη, κάτι που δεν το περίμενα μιας και ήταν σε πολύ μεγάλες ποσότητες. 
 
Εύχομαι να μας αξιώσει ο Θεός και φέτος να αναβιώσουμε το υπέροχο αυτό έθιμο που δεν υπάρχει πια στην Ίμβρο μιας και η Τουρκία προσπάθησε να εξαφανίσει κάθε παράδοση ώστε να ξεχαστούν όλα. Δεν θα αφήσουμε όμως οι πατρίδες αυτές να θεωρούνται χαμένες. Είναι αλησμόνητες, όσο ζουν στο μυαλό μας και αγωνιζόμαστε για το δίκιο τεκμηριωμένα, τι μας ανήκει και δεν πέφτουμε σε πένθος.  

Άδαλης Ανδρέας



Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

five × two =