Αναζητώντας τα βήματα…

18 Ιουλίου 2018 · Leave a Comment Like

Αναζητώντας τα βήματα…

                                                                                          Αφιερωμένο σε όσους δεν 
έχουν μάθει να εγκαταλείπουν …

Ο τίτλος της γραφής μου, με το περιεχόμενο του, δεν έρχεται να καλύψει κάποιο γνωσιολογικό κενό, ούτε να ανακοινώσει κάποια πρωτόλεια σπουδή στην μουσικοχορευτική παράδοση της πατρίδας μας.

            Προσπαθεί, με κάποια συναισθηματική χροιά, στο πλαίσιο της εμπειρίας που έχει αποκτηθεί στο στασίδι, των προσωπικών αναζητήσεων, της χορευτικής προσωπικότητας που πλάστηκε με τα χρόνια, να μιλήσει στους νέους χορευτές και χορεύτριες. Ίσως, με τον τρόπο που κάποτε, θα ήθελα, να είχαν μιλήσει και σε εμένα.

            Πάντοτε παρατηρώ τα τμήματα αρχαρίων, συμμετέχω σε αυτά, διότι πιστεύω ότι όσο καλύτερος γίνεσαι ως χορευτής, όσο πλάθεις την παρουσία που επιτάσσει το μέτρο της παράδοσης να φέρεις υπό το κέλευσμα του ήχου και του χορού, τόσο πρέπει να επαναξιολογείς την ποιότητα σου, να μετράς τα βήματα σου, όχι για να μη τα χάσεις, αλλά για να μη χαθείς. Εκεί βρίσκεις μια πληθώρα ανθρώπων, που εκείνη τη στιγμή, ως συγχορευτές σου, πασχίζουν για κάτι παρόμοιο.

            Μια σύντομη αναφορά σε λαογραφικά στοιχεία, μια-δυο φορές αναπαράσταση του χορού, τα χέρια πιάνονται, κατά τη λαβή που απαιτείται, και ξεκινάμε.

Τα πρώτα βήματα δύσκολα, ο καθένας κοιτάζει τα πόδια του διπλανού του, και με το τρίτο μάτι τα πόδια του δασκάλου. Συρτό στα δυο, συρτό στα τρία – πόδι πάνω, πόδι κάτω – ποιο είναι το αριστερό και ποιο το δεξί; Τα χέρια ανεξέλεγκτα, οι στροφές γίνονται το βάσανο του επόμενου δευτερολέπτου, ιδρώτας και άγχος.

Τι το’θελα; Καλά δεν καθόμουν μπροστά σε μια οθόνη! Καλά δεν πήγαινα για καφέ κάθε απόγευμα. Τώρα τι μου λέει αυτός;  Τι είναι όλες αυτές οι μελωδίες, οι σκοποί, τα όργανα; Πρέπει να τα μάθω όλα αυτά; Που θα ξέρω τι να χορέψω κάθε φορά; Πώς ξεκινάω; Με το δεξί ; Και άμα μπω λάθος στο χορό; Δεν γίνεται, θα σταματήσω…

            Λίγο-πολύ, συναντώ τις απορίες αυτές, μιλώντας με συγχορευτές των πρώτων βημάτων, όπως θέλω να τους αποκαλώ. Τους δικαιολογώ. Φέρνω τον εαυτό μου στη θέση τους.

Όμως, καθώς προείπα, δεν επιθυμώ να γράψω δασκαλίστικα, ούτε να νουθετήσω. Αντίθετα, θέλω να πιάσω απ’το χέρι τα παιδιά αυτά, τους ανθρώπους εκείνους που κάτι τους τράβηξε να ασχοληθούν με την παράδοση μας, για τον οποιοδήποτε λόγο, και να προσπαθήσω, μέσα από τα ιστορικά βιώματα που μετουσιώθηκαν σε χορευτικά βήματα αναπαριστώντας την καθημερινότητα, να τους μεταπείσω ότι η εύκολη έξοδος αποτελεί, σε όλα τα στάδια της ζωής μας, μια διαθέσιμη αναλώσιμη κίνηση. Όμως στην περίπτωση της παράδοσης έχουμε πολλά περισσότερα να υπολογίσουμε μέχρι την έξοδο.

Εάν αποδελτιώσει κανείς την μουσικοχορευτική παράδοση μας, εκτός των κανονιστικών μέτρων και τύπων, κρύβεται, στα σπλάχνα της, μια μικρή ιστορία που κάποτε, μπορεί για τον Ελληνισμό, να αποτέλεσε κομβικό σημείο για την επιβίωσή του.

Μπορεί όμως να κρύβεται και μια σκληρή καθημερινότητα, σε κάποια περιοχή της Ελλάδας, που τελούσε υπό τον Ασιατικό εξανδραποδισμό, και μέσω του χορού της Ανθίας να φώτιζε κάπως ο τόπος την γύρω ερειπωμένη αίγλη των Ελληνιστικών χρόνων. Πάλι, μπορεί, κάποιο Αορείτικο βήμα να καταγράφηκε ως πορεία προς κάποιο πόλεμο ή λόγω της Ελληνικής γενναιότητας, μπορεί κάποιος Σουλτάνος, να επέτρεψε την ειρηνική αποχώρηση όσων απόμειναν, και εκείνοι, το ξόδι, μετέτρεψαν σε χορό.

Πόσες ιστορίες, μύθοι ή πραγματικότητές, γενναίες ή έντιμες πράξεις, ξόδι ή γάμος, θέρος, ξενιτιά και επιστροφή, καθημερινότητα και διαχρονία , υπάρχουν και ζουν μέσα στα βήματα και στον μιμητισμό που ακολουθείται, προκειμένου, να αποτελέσει την ενσαρκωμένη ιστορική συνέχεια και μαρτυρία, και ταυτόχρονα, τη συμβολή, κατά το μάλλον ή ήττον, στη διάσωση και μεταλαμπάδευση τους.

            Η λαϊκή θυμοσοφία, ούσα σοφή, τοποθετεί τα πράγματα στο νερόμυλο του χρόνου με τέτοιο τρόπο ώστε να γίνεται πάντα αντιληπτός ο λόγος της : τα βήματα ενός αρχαρίου, τα πρώτα βήματα, είναι η επανάληψη, σε πραγματικό χρόνο, της ανακάλυψής τους. Ως μίμηση και αναπαράσταση, ως χοή και νάμα, που εμπεριέχει το σπέρμα της δυσκολίας και της κατανόησης.


Για το xoreytis.gr – Άρθρο του φίλου κ. Βασίλη Ταματέα
tamateasv@gmail.com

     

 

 

 

 


Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

one × 1 =

loading...