Lingua Franca ο χορός μας

3 Δεκεμβρίου 2018 · Leave a Comment Like

Κανείς δεν μπορεί να ορίσει με βεβαιότητα και απόλυτη σιγουριά την σημασία του χορού. Ωστόσο, ένας από τους παράγοντες που πρέπει να λαμβάνουμε υπ’ όψιν όταν μιλάμε για τον παραδοσιακό χορό, είναι η σπουδαιότητα του ως όπλο ενοποίησης των πολιτισμών. Σε μια κοινωνία όπου η πολυπολιτισμικότητα αυξάνεται ολοένα και περισσότερο, ο χορός δεν είναι παρά το μέσον των ανθρώπων για μια ομαλή συνύπαρξη και αλληλεγγύη. Οι γρήγοροι ρυθμοί ζωής και τα πολλά πρόσωπα του ρατσισμού στις μέρες μας καθιστούν αναγκαίο τον επαναπροσδιορισμό αυτονόητων ορισμών, όπως αυτόν της ισότητας μεταξύ όλων των ανθρώπων.

Δεν πρέπει να ξεχνάμε πως δεν υπάρχει παρθενογένεση στο χορό και πως αυτός καθ΄αυτός χαρακτηρίζεται από έντονη ποικιλομορφία, γεγονός που δείχνει πως είναι προϊόν ανθρώπων που προέρχονται από διαφορετικό πολιτισμικό υπόβαθρο. Οι ομοιότητες μεταξύ των χορών και των εθίμων έρχονται να μας θυμίσουν πως τα συναισθήματα των ανθρώπων είναι ίδια, απ όπου κι αν προέρχονται. Ανεξάρτητα από την εθνικότητά τους θέλουν να εκφραστούν, να φοβίσουν το κακό και να καλωσορίσουν το καλό γι’ αυτό χορεύουν, φορούν κουδούνια και ανάβουν φωτιές…

Τα βήματα και οι μουσικές είναι παρόμοια και συχνά έχουν συνδυαστεί για να δείξουν το κοινό αίσθημα των χορευτών. Για παράδειγμα, έχουμε συναντήσει παραστάσεις που συνδέουν τους κρητικούς χορούς με το παλαιστινιακό χορό dabke ή το flamenco. Στην περίπτωση αυτή, η παράσταση παίρνει μια αντιστασιακή μορφή, μια μορφή που αρνείται να ενταχθεί σε ένα συντηρητικό πλαίσιο αλλά ανοίγει νέους ορίζοντες στην έννοια του χορού. Σε αυτήν την περίπτωση, οι άνθρωποι δεν είναι μόνον χορευτές αλλά είναι αγωνιστές που παλεύουν για ένα κόσμο ειρήνης και ομαλής συμβίωσης με τους άλλους λαούς.

Ο χορός ήταν από πάντα και σε κάθε χώρα ένα μέσον έκφρασης των κατώτερων κοινωνικών τάξεων, των φτωχών και των κατατρεγμένων, των προσφύγων και των απλών ανθρώπων που ένιωθαν την ανάγκη να εκφράσουν τα συναισθήματά τους- και δεν είναι μόνον οι ελληνικοί αλλά για παράδειγμα το αργεντίνικο τάγνκο που χορευόταν από άντρες των κατώτερων κοινωνικών στρωμάτων- και ως τέτοιον πρέπει να συνεχίσουμε να τον αντιλαμβανόμαστε. Ως κτήμα και όπλο των λαών να ενωθούν δημιουργώντας νέα σύνορα στο χάρτη, σύνορα που δεν θα τους χωρίζουν αλλά θα τους ενώνουν.

Ας χρησιμοποιήσουμε τον χορό μας σαν μια κοινή γλώσσα επικοινωνίας και συμπόρευσης.

Ας τον προωθήσουμε ως απάντηση σε κάθε μορφή ρατσισμού που θέτει την διαφορετικότητα ως ποιοτικά κατώτερη.

Ας κάνουμε την διαφορετικότητα…έμπνευση.

Μαγιάκη Χριστίνα


Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

2 × 1 =