Ο χορός μου, η ζωή μου…

28 Απριλίου 2019 · Leave a Comment 1

Κλείνω τα μάτια μου, και το χθες μου φέρνει έναν καθρέφτη μπρος μου, ένα καθρέπτη ενός ανθρώπου που ήθελε να μάθει να ζωγραφίζει. Όχι όμως με πινέλα, όχι όμως με μπογιές, αλλά με το σώμα του. Με το πνεύμα του, με την ψυχή του. Αυτό το χρώμα, αυτά τα πινέλα, πόσο πολύ με δυσκόλεψαν… Πόσο πολύ με πίεσαν… Πόσο πολύ κάθε φορά, με έφερναν αντιμέτωπη με τον καθρέπτη μου.

Κάθε μέρα ήταν και ένας μικρός πόλεμος, μια προσπάθεια να ζωγραφίσω με το σώμα μου, με τον χορό μου  αυτό που τόσα χρόνια μέσα μου οραματιζόμουν… Μια ζωγραφιά φτιαγμένη από τα χέρια μου από τα πόδια μου, από το πνεύμα μου, από εμένα.

Και κάθε μέρα αυτός ο καθρέπτης να τον βλέπω να μεταμορφώνεται και μαζί του και εγώ…. Και ολοένα η ζωγραφιά μου να αποκτά νόημα, σχήμα, χρώμα, εικόνα, μουσική, ρυθμό, ζωή…

Και ο καθρέπτης πλέον να μην έχει τόσο αξία… Ο καθρέπτης ημουν πάντα εγώ… Εχθρός ήταν το είδωλο μου…

Αλλά η ζωγραφιά μου… Είναι αυτό που με αντιπροσωπεύει… Ο χορός μου η ζωή μου και το σώμα μου τα πινέλα μου… 


Κωνσταντίνα Κορωνάκη, χορεύτρια και δια βίου μαθητευόμενη στην ζωή… 


 


Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

five + eighteen =