Παντρεύτηκα την Άμοιρη …

11 Ιουνίου 2017 · 2 Σχόλια 2

Παντρεύτηκα την Άμοιρη μ’ ένα παλικαράκι…

Με τα λόγια αυτά ξεκινάει το τραγούδι,  όπου λέει για την ιστορία μιας γυναίκας που παντρεύτηκε έναν ακαμάτη άντρα, και παριστάνει τα παθήματα της από αυτόν τον άτυχο γάμο με κινήσεις χεριών και με εκφράσεις στο πρόσωπο.

Άλλη εκδοχή λέει για μία κοπέλα που παραστράτησε στον γάμο της και κλαίει την μοίρα της.

Ανήκει στους κυκλικούς, μιμητικούς, σατιρικούς χορούς με τα δρώμενα της αποκριάς.

Ή Άμοιρη κατάγεται και διασώθηκε στο χωριό Άγιος Λέοντας, ανατράφηκε και διατηρήθηκε από την ευκολία στην μίμηση , την κωμωδία και τη σάτιρα των κοινωνικών γεγονότων των Ζακυνθινών, ακόμα και από το γεγονός ότι δεν ξεχώριζε ιδιαίτερα από ένα είδους μικρής “ομιλίας”, που τόσο πολύ καλλιεργήθηκε και αναπτύχθηκε στο νησί.

Σήμερα η Άμοιρη παρουσιάζεται ιδιαίτερα της αποκριές από χορευτές “ικανούς” να την παραστήσουν.

Την Άμοιρη την υποδύεται πάντα άντρας από το γεγονός ότι θα ήταν αδιανόητο στην παραδοσιακή Ζακυνθινή κοινωνία των ορεινών χωριών, μία γυναίκα να διακωμωδούσε τα παθήματα μιας άλλης.

Εκτός αυτού όταν πρωτοεμφανίστηκε η άμοιρη δεν είχε μπει ακόμα στην κοινωνική ζωή και τάξη η θέση της γυναίκας.

 
Για να καταλάβουμε την Άμοιρη , δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι στην Ζάκυνθο το Ελληνικό λαϊκό πνεύμα έδωσε λαμπρά δημιουργήματα με σπουδαιότερο το μοναδικό στην Ελλάδα, λαϊκό θέατρο. Οι περίφημες Ζακυνθινές ομιλίες (εννοούμε τις υπαίθριες παραστάσεις – θέατρο δρόμου, που τις κάνουν άνθρωποι του λαού και της καθημερινής κοινωνίας την περίοδο κυρίως του καρναβαλιού)  είναι γνωστές με έντονα αυστηρό διαχωριστικό κοινωνικό και ταξικό χαρακτήρα και έντονη σατιρική αντιπαράθεση.

Σήμερα βλέπουμε την Άμοιρη να χορεύεται και από γυναίκες, συνήθως όμως με ΑΝΤΡΑ πρωτοχορευτή.

Η μίμηση των κινήσεων και των εκφράσεων του κύκλου πρέπει να γίνεται ακριβώς από όλους , όπως και από τον πρωτοχορευτή, ο οποίος αρχίζει το τραγούδι, που το επαναλαμβάνουν χορεύοντας όλοι μαζί στον ρυθμό του τοπικού συρτού (συρτός Ζακυνθινός, μουσικό μέτρο 2/4). Μετά τον πρώτο στίχο και ενώ σταματά ο χορός, ο πρωτοχορευτής αρχίζει διάφορα δρώμενα και κινήσεις ανάλογα με το νόημά του νέου  στίχου, δείχνοντας με χαρακτηριστικές κινήσεις και εκφράσεις τα παθήματα της Άμοιρης. Το ίδιο πράγμα και τις ίδιες κινήσεις επαναλαμβάνει όλος ο κύκλος, για να ξαναρχίσει μετά ο χορός και ούτω κάθε εξής.

Το τελείωμα του χορού πάντοτε συνοδευόταν από γέλια, πειράγματα, σφυρίγματα και  φωνές των παρευρισκομένων, ενώ ο κύκλος των χορευτών και χορευτριών που συμμετέχει στον χορό τελειώνει με συρτό Ζακυνθινό, επαναλαμβάνοντας τον τελευταίο στίχο του χορού δύο ή τρεις φορές.

Η Άμοιρη λοιπόν μία μορφή χορευτικής-θεατρικής έκφρασης του σατυρικού θεάτρου που αναπτύχθηκε πρώτα και κυρία στην Ζάκυνθο.

Οι στίχοι του τραγουδιού  :

Παντρεύτηκα – παντρεύτηκα την Άμοιρη.

Παντρεύτηκα την Άμοιρη μ’ ένα παλικαράκι.
Κάθε πρωί, την Άμοιρη, κάθε πρωί με φόρτωνε.
Κάθε πρωί με φόρτωνε, με ένα κιλό κριθάρι.
Στο μύλο να, την Άμοιρη, στο μύλο να το κουβαλώ.
Στο μύλο να το κουβαλώ, στο μύλο να το αλέθω.
Βρίσκω το μυ, την Άμοιρη, βρίσκω το μύλο χάρβαλο.
Βρίσκω το μύλο χάρβαλο, και τα πανιά σκισμένα.
Και βρίσκω και, την Άμοιρη, και βρίσκω και το μυλωνά.
Και βρίσκω και το μυλωνά κακά και πικραμένα.
Να και ο άντρας μου, την Άμοιρη
Να και άντρας, που ερχότανε.
Να και ο άντρας μου που ερχότανε, μ’ενα μαχαίρι λάζο.
Να μου το βα, την Άμοιρη, να μου το βάλει στην καρδιά.
Να μου το βάλει στην καρδιά, να σταθεί μαύρο αίμα.
Έτσι παθαί, την Άμοιρη, έτσι παθαίνω πάντα μου.
Έτσι παθαίνω πάντα μου και απαρατάω τον άντρα μου (δις)

Υ.Σ : Θα ήθελα λοιπόν εδώ να τονίσω και να αναφέρω ότι το δρώμενο της Άμοιρης δεν το κοροϊδεύουν και δεν το αλλάζουν από την παράδοση τόσο πολύ στην κωμωδία, το λέω αυτό γιατί έχω δει χορευτικά να χορεύουν την Άμοιρη ντυμένοι με γυναικεία ρούχα κυρίως γριάς και να κοροϊδεύουν με αυτό τον τρόπο τον ίδιο τον χορό κι έπειτα την ΖΑΚΥΝΘΟ!

Ζάκυνθος – Το φιόρο του Λεβάντε – Τζάντε

Άρθρο – Αφιέρωμα από τον Σπύρο Σκιαδόπουλο για το xoreytis.gr
Στοιχεία και πληροφορίες έχουν αντληθεί από το βιβλίο :
Χορευτικές αναζητήσεις στην Ζάκυνθο” του Διονύση Καρδαρη.


Ο Σπύρος Σκιαδόπουλος γεννήθηκε στη Ζάκυνθο στις 16/02/1984 και κατοικεί στο χωριό Βουγιάτο. Εργάζεται ως ναυτικός στη ναυτιλιακή εταιρεία levante ferries στο πλοίο fior di levante με την ειδικότητα θαλαμηπόλος α’ , έχει μια κόρη την Αγγελική. Η ενασχόληση του με το παραδοσιακό χορό ξεκίνησε το 1994 σε ηλικία 10 ετών στο πολιτιστικό σύλλογο Βουγιάτου  με το μεγάλο χοροδιδάσκαλο της Ζακύνθου Άγγελο Βισβάρδη  ,όπου από τον ίδιο διδάχτηκε τον αρχαιότερο χορό Γιαργητο (διασώθηκε το 1953) στο ίδιο χωριό. Έχει χορέψει σε πολλά διεθνή φεστιβάλ χορού σε Ελλάδα και εξωτερικό, καθώς και σε σπουδαίες χορευτικές εκδηλώσεις. Έχει λάβει μέρος σε σχολικούς μαθητικούς αγώνες παραδοσιακού χορού με μαθητές-χορευτές του ΤΕΕ Ζακύνθου ως υπεύθυνος χορού τις χρονιές από το 1998 έως το 2001 με πρωτιά και τα 4 χρόνια στους περιφερειακούς αγώνες και από 2η ,3η, 5η και 4η  θέση αντίστοιχα στους πανελληνίους. Το 2003 πήρε διάκριση ως καλύτερος πρωτοχορευτής σε ιόνια νησιά και νοτιοδυτικής Ελλάδας!

Η αγάπη του για τη Ζάκυνθο ,τα ήθη ,τα έθιμα ,χορούς, τραγούδια  και παραδόσεις της τον έκαναν βιωματικό χοροδιδάσκαλο. Τον τελευταίο ενάμιση χρόνο εισηγείται και διδάσκει την έρευνα του  που την έχει παρουσιάσει και διδάξει σε διαφορές περιοχές της Ελλάδος μαζί με συνεργάτες του. (Αθηνά Δεπόντη). Έχει  παρακολουθήσει πολλά σεμινάρια παραδοσιακών χορών από καταξιωμένους χοροδιδασκάλους ανά την Ελλάδα.

Σπύρος Σκιαδόπουλος στο Facebook

Στο παρελθόν συμμετείχε σε δυο μεγάλα χορευτικά συγκροτήματα του νησιού ,ενώ τα δυο τελευταία χρόνια ανήκει στο χορευτικό δυναμικό του Ατζάρντο ως πρωτοχορευτής του πολιτιστικού συλλόγου «Μανώλιες».

Χορευτικό συγκρότημα του συλλόγου:

Το Χορευτικό Συγκρότημα με την χαρακτηριστική ονομασία «Ατζάρντο» (τολμώ ένα άλμα)  του Πολιτιστικού Συλλόγου «Μανώλιες» ιδρύθηκε με αποκλειστικό σκοπό την  διάσωση, διατήρηση, αναβίωση και διάδοση της μουσικοχορευτικής παράδοσης της Ζακύνθου καθώς και της υπόλοιπης Ελλάδας. Στο Χορευτικό Συγκρότημα λειτουργούν τμήματα εκμάθησης Ελληνικών παραδοσιακών χορών αρχαρίων ενηλίκων – προχωρημένων ενηλίκων και αστικοί χοροί με την χοροδιδασκαλεία της κας Αθηνάς Δεπόντη-Σέλληνα.

Κοινό χαρακτηριστικό τόσο του Πολιτιστικού Συλλόγου όσο και του Χορευτικού Συγκροτήματος, είναι ο Εθελοντισμός, ο οποίος μπορεί να θεωρηθεί ως αξιοποίηση του ελεύθερου χρόνου και της ανιδιοτελής προσφοράς.

Το Χορευτικό Συγκρότημα, στο σύντομο διάστημα δραστηριοποίησης του, έχει συμμετάσχει σε εκδηλώσεις πολιτιστικού χαρακτήρα και έχει αντιπροσωπεύσει με την άρτια παρουσία του παραδοσιακούς χορούς του τόπου μας και εκτός Ζακύνθου, σε δεξιώσεις πρεσβειών, σε Επιμελητήρια, σε πανευρωπαϊκές συναντήσεις, σε αθλητικές εκδηλώσεις, κ.α.

Ο Πολιτιστικός και Εξωραϊστικός σύλλογος «Μανώλιες» είναι αναγνωρισμένο Πολιτιστικό Σωματείο που ιδρύθηκε το 1993. Αριθμεί περίπου 70 μέλη και αρκετούς εθελοντές φίλους, οι οποίοι είναι πρόθυμοι σε κάθε μας κάλεσμα να συμμετέχουν σε εθελοντικές δράσεις.

Ο σύλλογος μας στοχεύει στην ανάπτυξη του μορφωτικού και πολιτιστικού επιπέδου των κατοίκων, τη διάσωση, συγκέντρωση και προβολή των πλούσιων λαογραφικών στοιχείων του τόπου μας, καθώς και την καλλιέργεια της συλλογικότητας, του εθελοντισμού και την ανάπτυξη συνεργασίας με άλλους Συλλόγους και φορείς που έχουν τους ίδιους στόχους.

Ο Σύλλογος μας είναι μη κερδοσκοπικού χαρακτήρα και παράλληλα απώτεροι στόχοι του αποτελούν :

Η εκτέλεση κοινωφελών έργων και η παροχή κάθε δυνατής υποστήριξης στα μέλη και όχι μόνον που χρήζουν βοήθειας. Η  προσπάθεια συμμετοχής στην επίλυση των προβλημάτων της ευρύτερης περιοχής. Η ανάπτυξη κάθε είδους μορφωτικής, πολιτιστικής και ψυχαγωγικής δραστηριότητας, καθώς και καλλιτεχνικές εκδηλώσεις. Η μέχρι τώρα πορεία του συλλόγου μας αναδεικνύει το σημαντικό έργο που εθελοντικά παράγεται και σηματοδοτεί την πραγμάτωση των σκοπών του.


2 thoughts on “Παντρεύτηκα την Άμοιρη …

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

nine + 3 =