Περί πιστοποιήσεων, δασκάλων και «στρατοπέδων»…

23 Σεπτεμβρίου 2017 · 3 Σχόλια 4

Επειδή πολύς λόγος γίνεται τελευταία, περί “δασκάλων” και δασκάλων και επειδή ο έρμος τούτος τίτλος δίνεται ή κατοχυρώνεται αυτοδίκαια, σε και από όποιον τον επιθυμεί…
Επειδή ο όρος “πιστοποιημένος” δάσκαλος,  μου γεννά πολλά ερωτηματικά, περί των αρμοδίων της χορήγησης της πιστοποίησης..

Ας πω πως τουλάχιστον στο κομμάτι του παραδοσιακού χορού, πιστοποίηση και μάλιστα με πιθανότητα μελλοντικής επαγγελματικής αποκατάστασης, δε δίνεται από κανέναν φορέα, παρά μόνο από το Πανεπιστήμιο. Ο μοναδικός επίσημος τίτλος είναι αυτός που παρέχεται σαν πτυχίο ειδικότητας από τις ΣΕΦΑΑ (Σχολές Επιστήμης Φυσικής Αγωγής και Αθλητισμού).

Αυτό βέβαια από μόνο του, δε σημαίνει απαραίτητα την  γνώση όλων των «αντικειμένων» που περικλείονται στο γνωστικό πεδίο του παραδοσιακού χορού. Η αναφορά υπάρχει στο κείμενο, διότι έγινε μάστιγα όλη αυτή η διαφήμιση περί «πιστοποιήσεων» από διάφορους φορείς , που υπόσχεται  επαγγελματική αποκατάσταση, κυρίως σε νέους ανθρώπους και που συχνά κοστολογούνται ακριβά. Συνάντησα διαδικασία πιστοποίησης  με τον Ικαριώτικο του Πάριου και με έναν Καλαματιανό.. ο τίτλος δε, ξενόγλωσσος..
Εξάλλου, οποιοσδήποτε  μπορεί να ανοίξει μια αίθουσα και να διδάσκει χορό, χωρίς αυτό να σημαίνει  πως  έχει επάρκεια γνώσεων σε πρακτικό ή θεωρητικό επίπεδο.

Ο χαρακτηρισμός «χοροδιδάσκαλος» δεν έχει να κάνει αποκλειστικά και μόνο με το πτυχίο, όχι σε καμία περίπτωση. Οι σπουδές ναι, ανοίγουν τους ορίζοντες, παρέχουν σύνολο γνώσεων (διδακτική μεθοδολογία, παιδαγωγική, μουσική, κ.α), δίνουν άλλη οπτική. Τα περισσότερα μπορεί  κάλλιστα να βρεθούν  και σε  ανθρώπους που βρίσκονται στο χώρο του παραδοσιακού χορού , εμπειρικά  και μάλιστα από τα πρώτα χρόνια της ηλικίας τους. Θα συναντήσουμε  καταρτισμένους ανθρώπους, με «χιλιόμετρα» στα πόδια τους, με πρωτογενή μα συνάμα υπέροχη τεχνική, ανθρώπους που χαίρεσαι να τους βλέπεις να χορεύουν, αλλά και που μαγεύεσαι όταν μεταφέρουν τις γνώσεις αυτές. Άλλωστε, η μέθοδος που κερδίζει έδαφος όλο και πιο πολύ στη διδασκαλία, είναι η βιωματική.. Φανταστείτε να προέρχεται και η γνώση από βιώματα… Μεγαλείο..

Τελικά ποιος λέγεται τέλειος  ή ιδανικός δάσκαλος χορού; Πως πρέπει να είναι σα χαρακτήρας; Πρέπει να ξέρει να μιλά; Να έχει τρόπους; Να είναι ήρεμος και κοινωνικός; Πρέπει να μπορεί να μεταφέρει με απλό και ιδιαίτερα κατανοητό τρόπο τις γνώσεις του στη διδασκαλία του; Πρέπει να ασχολείται μόνο με «έτοιμους» χορευτές; Να μπορεί να «λιανίσει» ένα χορό για να  διδάξει  ένα 5χρονο; Πως αποδίδεται το «χρώμα» μιας περιοχής; Διδάσκεται άραγε το «μερακλίκι» και το συναίσθημα;

Η απάντησή μου σε όλα αυτά τα ερωτήματα, είναι κυρίως επηρεασμένη από την «καθηγητική» μου ιδιότητα . Ιδανικός θαρρώ, είναι αυτός που μαθαίνει να μαθαίνει συνεχώς… που «ψάχνεται» και ψάχνει  χωρίς κομπασμό, που κυνηγά χωρίς πομπώδεις φράσεις, που μεταφέρει τη παράδοση του τόπου του χωρίς ακριβό «ενοίκιο», που σέβεται το μαθητή, που σέβεται τον εαυτό του. Που δε ντρέπεται να παραδεχτεί πως δε τα ξέρει όλα.. Που δε καταφεύγει στην εύκολη λύση..  Είναι σίγουρο πως η μεταδοτικότητα δεν είναι γενετήσιο χαρακτηριστικό και πως η μεθοδολογία της διδασκαλίας είναι κάτι που αγνοείται από πάρα πολλούς. 

Υπάρχουν κλίκες, με ενημέρωσαν κάποτε για μια μεγάλη πόλη.. Υπάρχουν Δάσκαλοι οι οποίοι χρυσοπληρώνονται για να διδάξουν μια περιοχή στην οποία έχουν κάνει “έρευνα”.. Αυτό με την αναγόρευση των πάντων σε λαογράφους και ερευνητές, είναι επίσης ένα καυτό θέμα.. Αυτοί όλοι , από ποιο «στρατόπεδο» προέρχονται;
Υπάρχουν αυτοί που πιέζουν ασφυκτικά να καλεστούν  και να κάνουν σεμινάριο, υπάρχουν αυτοί που ο χορός είναι το μοναδικό τους μέλημα , σαν να μη έχουν ζωή έξω απ αυτόν ένα πράμα. Υπάρχουν παρέες, υπάρχουν «κατηγορίες». Υπάρχουν μεγάλα ονόματα που επιτρέπουν το αθλητικό υπόδημα σε ένα τσολιά, υπάρχουν «δεύτερα»  ονόματα που είναι «καλοζωσμένα» όπου και σε ό,τι παρουσιάζουν.

Θεωρώ πως η πρόοδος και η εξέλιξη του καθενός είναι θέμα μυαλού και όχι τίτλου… το πως θα κυνηγήσει τη “δουλειά” του, το πόσο, το αν και από που ενημερώνεται, το πως αυτοδιαφημίζεται μέσα από αυτή, το γιατί επιλέγει να απέχει, ή να είναι μαϊντανός (συγχωρέστε μου τη λέξη), τι ανάγκες καλύπτει και τι ακόμα του υπολείπεται, είναι θέμα περισσότερο κοινωνικής παιδείας, εξέλιξης , φιλοδοξιών. Είναι ακόμα και στάση ζωής, θα μπορούσα να πω.. 

Στην υπερβολή, δε βρίσκεται ποτέ το σωστό νόημα..

Ο χορός πρέπει να είναι απόλαυση, να έχει προσωπικό εσωτερικό κίνητρο, να μην επιβάλλεται, να μη κουράζει..

Το να διδάξεις ένα αντικείμενο σε κάποιον άλλον, προϋποθέτει και εξωτεχνικές γνώσεις.. στη προκειμένη περίπτωση, δεν είναι μόνο το βήμα.. δεν είναι μόνο ο κύκλος, ή η κίνηση του χεριού.. δεν είναι μόνο το τραγούδι.. 
Κυρίως όμως, δεν είναι διαγωνισμός, ούτε ανταγωνισμός…

Ας αφήσουμε τις κραυγές και τους μεγαλόσχημους χαρακτηρισμούς, ας αφήσουμε τα “περί εαυτών” ευχολόγια και ας κοιτάξουμε να κάνουμε τη “δουλειά” μας όσο καλύτερα μπορούμε, με σεβασμό σε ό,τι μας παραδόθηκε, αποφεύγοντας τις δοκιμές, ή τους εντυπωσιακούς “αυτοσχεδιασμούς” ..

ΥΓ: Να γνωρίζουμε το “μπόι” μας και να το αντέχουμε…


Ελένη Σωτ. Γκλεγκλέ
Εκπαιδευτικός Φ.Α-MSc

Υπεύθυνη διδασκαλίας συλλόγου  «Εν χορώ» Μεσσηνίας

Fb: https://www.facebook.com/enxorw


 


3 thoughts on “Περί πιστοποιήσεων, δασκάλων και «στρατοπέδων»…

  1. Συγχαρητήρια!! Είναι κάτι που όλοι ξέρουν αλλά δεν αγγίζουν!! Απουσία του κράτους βέβαια!! Ο χοροδιδασκαλος πρέπει να έχει ήθος και να διδάσκει ψάχνοντας η διαβάζοντας λαογραφία των χορών πριν τους διδάξει!! Και παλι συγχαρητήρια!!

  2. 1)Η “ταλαιπωρημένη” λέξη ΔΑΣΚΑΛΟΣ θα πρέπει να χρησιμοποιείται προσεκτικά, ειδικά από αυτούς που αυτοαποκαλούνται δάσκαλοι. Θα πρέπει να ξέρουν ότι η κοινωνία είναι σε θέση να κρίνει ποιος είναι δάσκαλος και ποιος όχι, ακόμα και στον τομέα του παραδοσιακού χορού. Το χορευτικό ήθος, την αγάπη για ένα τραγούδι, την ανάγκη να χορέψεις μπροστά σε ένα χοροστάσι, αλλά και την αυτογνωσία για την χορευτική σου ικανότητα μπορεί να στην διδάξει και ο πατέρας σου, ο παππούς, ένας γέροντας συγχωριανός σου. Αυτό, λοιπόν, πρέπει να κάνουν και οι σύγχρονοι δάσκαλοι του παραδοσιακού χορού. Να συνεχίσουν με ΣΕΒΑΣΜΟ το έργο αυτών που δημιούργησαν την παράδοσή μας.
    2) Θέλω να σχολιάσω, επίσης, το γεγονός ότι παρατηρώ πολλούς αυτο-αναγορευόμενους “χοροδιδάσκαλους” να υιοθετούν τον τίτλο του “λαογράφου”. Οι περισσότεροι αυτών έχουν ελλιπείς έως μηδαμινές λαογραφικές γνώσεις, αφού οι επιστήμη της λαογραφίας δεν μελετά μόνο τον χορό. (Υπάρχει η επιστήμη της “Χορολογίας” για την επιστημονική μελέτη του χορού.) Πρέπει να γνωρίζουν ότι η λαογραφία είναι μια κοινωνική επιστήμη, που απαρτίζεται από πολλούς κλάδους και μόνο μέσα από μεταπτυχιακές σπουδές και διδακτορικούς τίτλους, μπορεί να αναγορευτεί κάποιος “λαογράφος”. Η χρήση του όρου προκαλεί αρνητικά όλους αυτούς που ασχολούνται με την λαογραφία.

    1. Πολύ εύστοχες οι παρατηρήσεις σας περί δασκάλων και περί λαογραφίας. Δυστυχώς ο “χώρος” του χορού γίνεται αντικείμενο εκμετάλλευσης στο όνομα της παράδοσης. Γι αυτό ο κάθε ένας και κάθε μία πρέπει προσεκτικά να διαλέγει τον δάσκαλο του !

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

4 × five =